Ik kon altijd rekenen op mijn familie

Ik ging nog naar de middelbare school toen ik te horen kreeg dat ik Crohn had. Ik was best zenuwachtig om het tegen mijn klasgenoten te vertellen. Op een bepaald ogenblik moesten we in het vak psychologie praten over onze angsten. De leerkracht had me op voorhand gezegd wat we gingen bespreken en stelde voor om van de gelegenheid gebruik te maken om iets te vertellen over mijn ziekte. Uiteindelijk stemde ik toe.

Toen ik mijn klasgenoten vertelde dat ik schrik had voor het leven en welke impact mijn ziekte zou hebben, kreeg ik vooral veel begripvolle reacties. Sommigen kenden de ziekte, anderen niet, maar ik was vooral opgelucht dat ik het niet meer moest verzwijgen.  

Sneller volwassen

Ik ben ziek geworden op een moment in mijn leven waar je stilaan dingen alleen wil doen. Ik ging dan ook meestal alleen naar de onderzoeken, tenzij ik echt heel ziek was en me niet zelfstandig kon verplaatsen. Dan ging mijn mama mee. Soms gingen mijn twee zussen ook mee. Ik heb echt veel steun van hen gekregen. Ze hielpen en luisterden wanneer ik het nodig had. Zelfs toen ik even lactose-arm wou eten, maakten ze daar geen probleem van. 

Ik had het zelf ook niet makkelijk. In het schooljaar na mijn diagnose ben ik enkele maanden heel ziek geweest en ging ik niet naar school. Ik zat er volledig door, ook mentaal. Ik kon mijn ziekte maar moeilijk aanvaarden en heb toen even op de rand van een depressie gestaan. Met de steun van mijn omgeving ben ik er gelukkig bovenop gekomen. Ik ben daardoor wel sneller volwassen geworden, denk ik. Het heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Ik ben heel zelfstandig en ik heb leren leven met mijn ziekte.

Deel deze pagina

Els over ...


Els heeft de Ziekte van Crohn