Ik wou een kind

Ik woon al enkele jaren gelukkig samen met mijn partner en onze twee kinderen. Ik had al andere relaties gehad, maar dit voelde anders. Het zat meteen goed. Ik heb hem verteld over mijn ziekte op restaurant tijdens onze eerste date. 

Hij kende de ziekte van Crohn niet. Het moet voor hem heel vreemd geleken hebben hoe ik de menukaart analyseerde. Dus legde ik hem heel algemeen uit wat Crohn is. Niet te uitgebreid, want het is niet het meest sexy onderwerp voor een eerste date.

Toen we een paar maanden aan het daten waren, is hij eens mee geweest op controle en heeft hij ook een infobrochure gelezen om te weten wat de ziekte precies inhoudt. Het is voor hem geen grote aanpassing aan zijn leven omdat ik nog vrij normaal functioneer. We kunnen op restaurant gaan, reizen en samen een gezin opbouwen. Hij heeft nooit een probleem gemaakt van mijn ziekte.

We gaan jaarlijks ook twee keer op vakantie. Een keer met de kinderen en een citytrip met ons tweetjes. Dat lukt eigenlijk prima. Zolang ik medicatie tegen diarree meeneem, is er geen probleem.

Fysiek zware periode

We hebben twee kinderen. Mijn partner heeft een zoon uit een vorig huwelijk. Samen hebben we een dochtertje van twee. Door mijn ziekte heb ik lang getwijfeld over zwanger worden. Als ik zeker zou weten dat mijn kind ook Crohn zou hebben, dan was er nu geen kind, denk ik. Ik zou hem of haar die miserie niet willen aandoen. Maar ik kon het niet weten. Na veel wikken en wegen zijn we er toch voor gegaan. Met een gevoel van ‘het is nu of nooit’.

Ik mocht proberen om zwanger te worden, mits enkele voorwaarden opgelegd door mijn gynaecoloog en gastro-enteroloog: ik moest me fit voelen en ik mocht geen darmontstekingen hebben. Dat was gelukkig het geval en ik ben heel snel zwanger geworden.

Ondanks de gunstige omstandigheden was het fysiek een zware periode. Toen ik 3 maand zwanger was, kreeg ik een opstoot en zat er niets anders op dan opnieuw cortisone te nemen. De klachten bleven echter maar aanslepen: diarree, vermoeidheid en pijnlijke gewrichten. Dat heeft enkele maanden geduurd tot mijn gynaecoloog en gastro-enteroloog me verplicht hebben een week te rusten in het ziekenhuis.

De bevalling zelf gebeurde via een keizersnede omdat ik fistels heb gehad en dan mag je niet natuurlijk bevallen. De herstelperiode was dus ook vrij zwaar. Maar ondanks de niet-evidente zwangerschap, heb ik er geen seconde spijt van gehad!

Onze dochter is nog te jong om te beseffen wat een chronische ziekte is, maar grote broer is wel op de hoogte. Hij weet dat ik ziek ben in mijn buik, voorlopig is dit voldoende als uitleg. Het heeft ook geen onmiddellijke invloed op zijn leven, dus hij is er niet echt mee bezig.

Deel deze pagina

Els over ...


Els heeft de Ziekte van Crohn