De mooiste dag van mijn leven

Je trouwdag is voor veel vrouwen een onvergetelijk moment, waar lang naar uitgekeken wordt. Ook bij mij was die onvergetelijk. Dankzij die ongenode gast, luisterend naar de naam Crohn.

Na de eerste darmontsteking op mijn 17 jaar sukkelde ik van de ene darmontsteking naar de andere. De diagnose Crohn werd niet meteen gesteld, zelfs niet na een eerste ziekenhuisopname met alle typische symptomen van de ziekte. Na twee weken in het ziekenhuis werd ik naar huis gestuurd zonder precieze diagnose. “Stress door het werk”, was de boodschap. In die tijd hadden jonge mensen immers geen Crohn, dat was een ziekte die alleen voorkwam bij oude mensen. Dacht men. Dus werd ik er ook niet op onderzocht.

Boterhammen met kaas

Zo modderde ik 2 jaar aan, met opstoten die meestal 1 week duurden. “Betty heeft zwakke darmen”, was de algemene teneur. Ondertussen had ik mijn voeding al serieus aangepast: geen vezels, geen bruin brood, niets met zaadjes, geen rauwkost, geen vettig eten… Ik heb jaren geleefd op witte boterhammen met kaas.

Ondanks mijn inspanningen bleef ik ziek worden. Drie weken voor mijn huwelijk was het opnieuw prijs. Deze keer was het zò erg dat ik met uitdrogingsverschijnselen werd opgenomen in het ziekenhuis. Weer voor een  verblijf van twee weken, want een “darmontsteking moet zijn tijd hebben om te genezen”.

Ik wilde naar huis – ik ging trouwen en er was nog zoveel te doen! – maar ik werd maar niet beter. Mijn verloofde stelde voor om ons huwelijk uit te stellen, maar daar wilde ik niet van weten. Tegen doktersadvies in ging ik naar huis, om te trouwen.

Trouwen in een zetel

De kerkdienst lukte nog net, maar voor het trouwfeest was ik zo verzwakt dat ze een speciale zetel voor mij hadden voorzien. Ik kon niet staan, niet dansen, niet eten. Pronken met mijn trouwjurk zat er ook niet echt in want ik was ondertussen veel vermagerd waardoor de jurk nog snel moest worden ingenomen.

Op zaterdag was ons huwelijk, op woensdag ging ik al terug binnen in het ziekenhuis. De artsen wilden bijkomend onderzoek doen, want op de foto’s genomen net voordat ik naar huis was ‘ontsnapt’ , hadden ze zweren ontdekt op mijn dikke darm. “We denken dat we weten wat het is”, stemden ze mij hoopvol. Twee dagen later wist ik eindelijk dat ik de ziekte van Crohn had. Wat ik toen dacht? “Joepie, ik ga genezen!”

Deel deze pagina

Betty over ...


Betty heeft de Ziekte van Crohn